VG 2.0

Gisteren zaten we met een groep in Utrecht. Klaar om te brainstormen over een handboek Mediawijsheid voor mensen met een verstandelijke beperking.

Het is eigenlijk raar dat zoiets nog helemaal niet bestaat en het bevestigt mij wel weer in mijn gevoel dat deze groep steeds verder op achterstand komt als het om de digitale netwerken en internet gaat.

Wat je nog steeds vaak hoort, en niet alleen in de wereld van de mensen met een beperking, is dat het gebruik van social media als tijdsverspilling wordt gezien. Er is geen tijd voor en heel veel nut heeft het ook eigenlijk ook niet.

We weten dat er in de zorg veel bezuinigd moet worden. We zien dat bij zorginstellingen vooral aandacht wordt besteed aan computergebruik als werkinstrument. Dus omgaan met printer, MS Office en de muis. Wellicht in kleine mate ook het internet maar zeker niet het gebruik van de social media. Dat wordt toch vooral gezien als lollige dagbesteding. 

Wij zijn echter van mening dat JUIST internet en het gebruik van de social media een flinke groep krachtiger en zelfstandiger kan maken. Via internet is het mogelijk contacten te leggen, je vragen te kunnen beantwoorden, een baan te vinden, je eigen bankzaken te regelen. Kortom, mensen krijgen veel meer zelfstandigheid.

Uiteraard schuilen er ook gevaren aan internet. Mediawijsheid zal dus ook zeker bijgebracht moeten worden.

Wij gaan ons in ieder geval inzetten om een mooi handboek op te leveren. Een handboek met praktische handvatten, met positieve ervaringen, met aandacht voor de gevaren.

ps. wil je via Twitter op de hoogte worden gehouden: volg dan #vg20

Help!

En daar ging mijn laptop.... geen verbinding meer met de buitenwereld. Tenminste, niet meer in de mate die ik gewend was.
Ja, hij werd al trager de laatste maanden. Ik had er teveel onzin opgezet, updates niet uitgevoerd. Te lui geweest om nu eens echt goed schoon te maken en de boel aan kant te krijgen. Geen tijd geen tijd, druk druk. Niet nu, later... want voor opnieuw opstarten had ik nu echt geen tijd.

En toen was het klaar.

Game over.

Ik wist me geen raad. Moest er zelf eigenlijk ook wel weer om lachen (achteraf dan :-)). En bedacht me hardop hoe verschrikkelijk afhankelijk we van internet zijn geworden.
Twitter ging te snel om echt goed via de mobiele telefoon bij te kunnen houden. Nee, ik wilde mijn laptop weer terug. En snel.

Gelukkig vond ik (via hetzelfde Twitter) hele lieve mensen die bereid waren me bij te staan tijdens de reanimatie van het oude beestje en op een prachtige maandagavond, ergens verderop in de straat, was ik weer online. Ik deed weer mee. En mijn steun en toeverlaat was in tijden niet zo snel geweest.

En nu heb ik plechtig beloofd geen onnodige software er meer op te zetten, op tijd de updates te doen en regelmatig backups te maken.

Ik zal mijn leven beteren.

Social Media uit?

Vorige week las ik dit artikel van Erwin Sigterman. Erwin pleit ervoor de social media hype nu eindelijk achter ons te laten en te accepteren dat het inmiddels gewoon onderdeel is geworden van ons leven. Net als de mobiele telefoon dat indertijd was.
En natuurlijk, voor een hele grote groep mensen geldt dat ook. Ik zit al een jaar of 6 op Hyves, ben actief met Linkedin, Twitter en Facebook en velen met mij.

Maar er is toch echt wel een heel flink aantal mensen dat de online social networks nog niet heeft geintegreerd in het leven. Ik noem groepen als ouderen, verstandelijk gehandicapten. Ook veel (langdurig) werklozen hebben nog geen idee dat ze met (online) netwerken de kans op het vinden van een nieuwe baan vergroten. Ondanks de campagne van het UWV. Ik ken zelfs nog mensen zonder mobiele telefoon. Echt waar!

Laten we niet vergeten dat er nog veel mensen zijn die echt nog geen idee hebben wat Twitter is, wat je allemaal met Linkedin kunt of hoe je een Facebook pagina bijhoudt. Het zou een flinke groep veel kracht kunnen geven, uit het isolement kunnen halen of een nieuwe werkgever kunnen laten vinden.

De hype is misschien wel een end voorbij maar er is nog een hoop missiewerk te verrichten.
.

Touwtel

En dan word je gewezen op een oud filmpje van Koot en Bie uit 1996 en dan realiseer je je ineens dat we nog veel gekker zijn geworden met z'n allen. Zoveel laptops en computers in huis, allemaal een smartphone waardoor we onderweg ook nog onze "where abouts"en gedachten met jan en alleman moeten delen.

De mannen kwamen met de briljante uitvinding "touwtel". Een grap natuurlijk en gelukkig weten we met z'n allen dat Wim de Bie een fervent social networker is maar toch wel even goed en leuk om even stil te staan bij de waan van alle dag.

Maar ook deze blog zal ik weer verspreiden via mijn social network. Ik kán het niet laten :-)

Netwerk in beeld

we doen het al zolang als de mens bestaat: netwerken. Simpel, omdat we het nodig hebben. Om te overleven. Toch is er de laatste jaren een raar label komen te hangen aan het woord "netwerken". Iets met suffe grijze mannen op een golfbaan. Die brallen over mooie deals, contracten afsluiten onder het genot van een wijntje en weinig ruimte laten voor het "gewone" volk.
Wat een onzin natuurlijk. Want we hebben allemaal een netwerk. Familie, vrienden, (ex) collega's, klasgenoten, studievrienden... en zo kan ik nog wel doorgaan. Allemaal mensen die je kunnen helpen bij het vinden van een baan, een opdracht, een antwoord op je vraag.

En vandaag heb ik een flink deel van mijn netwerk in een mooi plaatje gezien. Echt gezien! Hoeveel connecties, ik waar heb zitten. Waar ik ze van ken (ik moest zelfs soms ook nog even nadenken). Gegroepeerd bij elkaar. Wat ontzettend leuk om als 36-jarige professional de mensen (!) bij elkaar ziet die ik in al die jaren ook echt heb gezien en gesproken. Waar ik mee gewerkt heb, waar ik zaken mee heb gedaan, waar ik ook een biertje mee heb gedronken, gelachen en gehuild. En zo wordt een simpele online tool weer een trip down memorylane.

communicatie

Op dit moment maakt mijn zusje zich klaar voor de lange trip naar haar nieuwe thuis in Australie. Na 3 weken echt 1.0 contact. Lekker knuffelen met haar kindjes, gesprekken tijdens het eten met een echt glaasje wijn zit het erop en brengen we haar straks met het hele gevolg naar Schiphol.
Vanaf dat moment zijn we weer aangewezen op de nieuwe media. Via Hyves en Facebook plaatsen we foto's en korte filmpjes zodat we de ontwikkeling van onze kinderen en elkaar kunnen volgen. Kan ik via de simpele korte updates lezen dat haar jongste zal gaan lopen, haar oudste weer een band heeft gehaald bij tae-kwando en dat haar middelste dame lekker gaat babbelen.

Af en toe spreken we af om via de webcam met elkaar te communiceren. Dan gaan we er voor zitten met een kop thee en kunnen we elkaar echt zien bewegen en lijkt het alsof we elkaar bijna kunnen aanraken. En trekken onze dames ondertussen gekke bekken naar elkaar en zwaaien ze er lustig op los. En dat in 2 verschillende tijdzones. Ik in de ochtend, zij alweer tegen etenstijd aan.

Er is veel veranderd in de loop van de jaren. Vroeger hadden we kapitalen moeten verbellen of lange brieven moeten schrijven die er een week of 2 over zou doen waardoor het "nieuws" alweer achterhaald zou zijn.

Alweer een voorbeeld dat de digitale vooruitgang vooral erg fijn en leuk kan zijn. Er gaat niks boven echt live contact. Je arm om iemand heen kunnen slaan, een kindje op schoot trekken en troosten na een val, samen een wijntje drinken in de kroeg maar internet maakt het gemis toch een heel stuk dragelijker.

En ondertussen sparen we verder voor een tripje naar Australië.

Energie!

Gisteren heb ik namens Valid People 4 intake gesprekken gevoerd met mensen die een Wajong uitkering krijgen. Deze mensen wordt een 2 daagse training aangeboden waarin ze hun eigen krachten en wensen leren kennen en deze ook nog eens leren te verkopen. Vantevoren wist ik eigenlijk niet wat ik kon en mocht verwachten. Waren dit mensen met een geestelijke of lichamelijke beperking? Hoe erg zouden ze gehandicapt zijn? Toch zaken die even door mijn hoofd spookten...

Eenmaal gesettled op de UWV vestiging in good old Scheveningen (Den Haag blijft toch ook nog steeds een beetje mijn stadje, of was het dorp?) wachtte ik op wat komen ging. Gaandeweg de gesprekken kreeg ik steeds meer energie. Wat een ontzettend gemotiveerde mensen en wat een uitstraling! Het viel mij eigenlijk op hoe snel ik al niet meer zag dat ze een handicap hadden en hoorde hun verhalen aan. Over hoe ze zwoegen om aan het werk te mogen. Hun dromen te verwezenlijken. Hoe ze afgewezen worden bij sollicitaties zonder uberhaupt een kans te krijgen om zich te presenteren. Ik schrik er toch steeds weer van hoe kortzichtig veel werkgevers zijn. Dat ze gewoon niet willen inzien dat er hoop talent onbenut gelaten wordt alleen omdat ze bang zijn. Voor ziekteverzuim, voor de beperkingen, voor de aanpassingen die gedaan moeten worden. Terwijl dit in heel veel gevallen niet eens nodig is.

Nou ja, ik heb in ieder geval 4 geweldig leuke mensen leren kennen. Mensen die zich niet (willen) laten inperken door hun beperking maar gewoon, net als iedereen, aan het werk willen en zichzelf willen bewijzen. En ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat er heel snel een werkgever opstaat en ze kans wil geven. Het zal ze niet spijten!

Bedankt Jeanette, Bloeme, Jack en Joke!

En via een omweggetje langs ons oude buurtje weer terug naar Zeeland. Ondanks 2,5 uur file was het elke minuut waard!